Werkstuk Levensbeschouwing De plaats van de vrouw in verschillende godsdiensten | Scholieren.com christelijke louboutin mannen

Cookies..
Door Scholieren.com te bezoeken ga je akkoord met het gebruik van cookies. Klik hier voor meer info.

De plaats van de vrouw in verschillende godsdiensten

Levensbeschouwing

Werkstuk

Godsdienst

かかとv class="row">
5.9 / 10
  • Elja Dijkstra
  • Nederlands
  • 2126 woorden
  • 42945 keer
    320 deze maand
  • 19 februari 2000
Inleiding
Overal worden vrouwen nog onderdrukt. Maar het feminisme doet steeds meer haar best om dit te laten verdwijnen. Worden vrouwen nog wel echt onderdrukt? En hoe zit dat in de godsdiensten? Over deze vragen zal mijn werkstuk gaan. Ik bespreek de rol van de vrouw in het Christendom, de Islam en het Jodendom. Ik zal ook de oorzaken proberen te vinden. Tot slot zal ik de drie godsdiensten en vrouwen daarin vergelijken. Ik hoop dat u ervan zult genieten!

Ik begin met een paar uitspraken van godsdienstige mannen over vrouwen.
`De vrouw wordt door de wet beschouwd als akker, en de man als zaad(...) Als men het mannelijk vermogen tot verwekken vergelijkt met het vrouwelijk vermogen, wordt het mannelijke superieur bevonden, want de nakomelingen worden gekenmerkt door de tekenen van het mannelijk vermogen'
Wetten van Manou (India)

`De man hoeft zij hoofd niet te bedekken, omdat hij een afspiegeling is van God. Maar de vrouw is de afspiegeling van de man. Daarom moet zij op haar hoofd een teken van onderwerping dragen'
De Bijbel (Christendom)

`De vrouw: een kameel die God ons geeft om de woestijn van het leven te doorkruisen'
Koran (Islam)

`Vrouwen zijn meedogenloos. Ze zijn begiftigd met meedogenloze kracht (...) Ze zijn nooit bevredigd door een enkel wezen van het andere geslacht'
Mahabhrata

`Dank u, God, dat u mij als man geboren hebt laten worden'
Dagelijks gebed van de Joden

Deze uitspraken zijn erg heftig. Natuurlijk zijn deze uitspraken uit hun context gehaald of vroeger gezegd. Het staat er echter wel. Zijn deze godsdiensten oorzaak van de eeuwenlange vrouwenonderdrukking? Is er de afgelopen jaren genoeg veranderd? En wat is precies verdrukking, worden vrouwen nog wel verdrukt?

Catharina Halkes schrijft in haar boekje `Met Mirjam is het begonnen' het volgende: "Wat is nu precies verdrukking? vragen mannen mij dan. Het zij hier nog eens gezegd: dat de ene sekse heeft bepaald en doorgaat nog steeds te weten wie de andere sekse is, hoe ze zich moet gedragen, welke rollen ze maar mag/kan vervullen en welke waarden daaraan gehecht dienen te worden"

De rol van de vrouw in het christendom
De bijbel is de leidraad in het christendom. De bijbel schrijft de wet voor daar moeten alle christen zich aan houden. Christen belijden dit ook in hun belijdenis. In de bijbel staan veel teksten en stukken die nadelig zijn voor vrouwen. Er staat dat de vrouw moet zwijgen, dat de vrouw slecht is en meer van dat soort dwaze uitspraken. Vooral Paulus had het, mijn inziens, niet zo op de vrouwen. Hij benadrukt dat de vrouw moet zwijgen in de kerk. Veel christen trekken daaruit de conclusie dat vrouwen niet in het ambt mogen. Dat betekent dat ze geen leidinggevende functie mogen bekleden, zoals dominee of priester.

Twee uitspraken van Paulus
"De man is het hoofd van de vrouw, zoals Christus het hoofd van de man is"

"Laten de vrouwen op bijeenkomsten zwijgen"

Toch zegt Paulus ook andere dingen. In 1 Korintiers 12 en Efeze 4. Daarin staat namelijk dat de Heilige Geest, dat is een geest die God heeft gestuurd om christenen op aarde te ondersteunen, gaven heeft gegeven aan iedereen. Niet alleen voor mannen. Ook niet via een vaste rolverdeling. Dus niet dat mannen leidinggevende gaven hebben en vrouwen dienende gaven. Hiermee geeft Paulus en de bijbel ook gelijkheid aan.

Jezus ziet vrouwen ook als gelijken. In zijn gelijkenissen gebruikt hij niet alleen mannelijke beelden, maar ook vrouwelijke. Hij komt op voor Maria van Magdalena, die zelfs hoer is en hij geneest op de sabbat een `onreine' vrouw die al jarenlang gebukt gaat onder zware pijnen.

Toch blijven die vele vrouw-onvriendelijke teksten en uitspraken in de bijbel staan. Ook zijn vrouwen eeuwenlang onderdrukt in het christendom. De oorzaak kan veel dingen zijn. Het ligt natuurlijk in de hele geschiedenis dat vrouwen worden gezien als het mindere geslacht en dat werkt ook door in het christendom. Net zoals dat het geval is in andere godsdiensten. De geschiedenis is grotendeels bepaald door mannen, de bijbel is dus ook uit mannelijk perspectief geschreven. Eigenlijk zou je die uitspraken met een korreltje zout moeten nemen.

Maar toch is de bijbel wel de leidraad van het christendom. De bijbel zou dan anders gelezen moeten worden, maar dat is onduidelijk. Dit verklaart dus ook dat er verschillen van mening over dit onderwerp tussen de christenen zijn. Mensen die de bijbel echt `letterlijk' nemen, zullen bijvoorbeeld geen vrouwen in het ambt willen. Mensen die de bijbel lezen en het willen toepassen op deze tijd, die zullen daar waarschijnlijk minder moeit mee hebben. De vraag is alleen, wat heb je dan eigenlijk aan een bijbel? De samenleving wordt steeds vrijer, steeds meer dingen die in de bijbel verboden worden mogen nu wel. Als een christen zich daar ook steeds aan aanpast, dan heeft de bijbel weinig zin. Aan de andere kant als een christen gewoon door gaat met leven precies volgens de bijbel, dan gebruikt diegene z'n eigen verstand bijna niet meer. Daarom denk ik dat je niet kunt zeggen dat je leeft volgens de bijbel. De bijbel kan misschien wel een basis zijn, maar echt volgens de bijbel leven is gewoon onmogelijk.

Om in het christendom vragen als deze te kunnen beantwoorden is de feministische theologie ontstaan. De feministische theologie houdt zich bezig met een aantal dingen om meer acceptatie voor vrouwen te krijgen binnen de kerk.

De rol van de vrouw in de islam
"Zij, van wij gij opstandigheid vreest, vermaan haar! Verban haar naar haar rustplaats en sla haar!"
Koran

"Nooit zal een volk dat zijn zaken aan een vrouw toevertrouwd voorspoed kennen"
Koran

Zoals ook wel blijkt uit deze twee citaten uit de Koran, moet de vrouw onderdanig zijn aan de man volgens de Islam. De islamitische mannen zien vrouwen als onnozel. Ze mogen er wel zijn, maar onder bepaalde voorwaarden. Ze hebben hun eigen plaats in het leven. Overduidelijk is die plaats dus onder de mannen. Vrouwen die hier tegen in opstand komen, worden verbannen.

Natuurlijk is dat niet overal zo. In de strenge moslimlanden, bijvoorbeeld in het Midden-Oosten, is dit wel heel erg het geval. Vrouwen moeten sluiers dragen, zodat de mannen geen moeite hebben om hun lusten in te moeten houden. De vrouwen doen alles wat de mannen zeggen. Ze doen alles in het huishouden. Hun taak is om de kinderen groot te brengen. Meisjes worden grootgebracht om te trouwen en kindren ter wereld te brengen. Meisjes mogen hun eigen man niet kiezen, dat doen de ouders voor hun. Voor ons, westerlingen, zijn deze dingen wreed en vreemd.

Er zijn echter in die landen veel vrouwen die het gewend zijn om zo te leven en ook helemaal niet anders zouden willen leven. Zij zien deze strenge regels als een teken van liefde van hun man. Zij vinden het wreed, als mannen hun vrouw gewoon hun gang laten gaan. Dan stel je ze bloot aan de meedogenloze omgeving. Een vrouw hoeft toch niet buitenshuis te werken? Dat vinden ze gemeen. De man werkt hard genoeg voor de kost. Dat ligt dus aan de cultuur.

Jarenlang hebben vrouwen zo geleefd zonder openlijk protest te laten horen. Maar de vraag is natuurlijk of die ontevredenheid niet al bestond. Met de opkomst van het feminisme is er ook in de Islam wat veranderd. Veel minder dan in andere gebieden en godsdiensten en ook lang niet overal, maar langzamerhand kregen vrouwen toch meer rechten. De moslims die in minder strenge landen wonen of in het westen leven soms al als westerse vrouwen en mogen alles. Toch worden mannen heel erg door hun omgeving en familie be
louboutin på salg
christian louboutin miehet
christian louboutin shoes
christian louboutin mens shoes for sale
christian louboutin hæle
  • Shlama Site
  • Over Shlama
  • Contact
  • Links
header image
Home
Mechelen on Tigris
Homeland
Diaspora
Culture & Traditions
Food & Feast
Clothing & Crafts
Religion & Rituals
Assyrisch Pasen
Het ware kruis
Sodoma en Salma
Siboro - boodschap in wol
De berg Judi en de Ark
Protestant Hassana
Community & Customs
Legends and Tales
Gallery
Events & Comment
Speakers Corner
Press Releases
Home arrow Culture & Traditions arrow Religion & Rituals arrow Assyrisch Pasen
Assyrisch Pasen in Mechelen PDF Print E-mail


MECHELSE ASSYRIERS VIEREN PAASFEEST   

Bianca is zeven en groeit op in een familie van Assyrische christenen in de wijk Nekkerspoel in Mechelen. Met Pasen is deze familie groter dan ooit. Een groot deel van de Assyrische gemeenschap in Mechelen viert dan het paasfeest in de Sint-Katelijnekerk, in de schaduw van de Sint-Romboutstoren.

Image
Bianca - Pasen 2007
Van een volle kerk zoals die van de Mechelse Assyriërs kan kardinaal Danneels enkel dromen. Jong en oud, mannen en vrouwen, ze zitten met z’n allen in de misviering op paaszondag. Op de Aramese taal van de liturgie en het enthousiasme van de pastoor en de gelovigen na lijkt die mis op de katholieke kerkdienst. Maar voor de Assyrische christenen is het één groot feest. Na de mis verzamelen de kerkgangers zich op het pleintje voor de kerk. Assyrisch Mechelen leeft, en dat mag opvallen. Maatpakken en jurken op zijn paasbest, make-up en gel, juwelen en grote auto’s, het hoort er allemaal bij. Iedereen wil zien en gezien worden.

De Mechelse Assyriërs gaan van de kerk naar huis voor een snelle hap. En dan met z’n allen naar de feestzaal in Nekkerspoel. Daar is met Pasen de ontmoetingsplaats voor een babbel, een glaasje, wat lekkers. Daar gebeurt ook het traditionele eieren tikken. Assyrische duo’s duelleren, elk met een felgekleurd en hardgekookt ei in de hand geklemd. Ze tikken de eieren tegen elkaar tot er een eierschaal breekt. De  winnaar gaat door en wie zijn ei het langst kan heel houden, wint de competitie.

Na de bijeenkomst in de zaal volgt het familiefeest thuis. In elk Assyrisch gezin zijn snoep, noten, fruit en gekleurde eieren klaargezet voor vrienden en verwanten die Zalig Pasen komen wensen. Vele Assyriërs nemen na paasmaandag  nog een paar dagen vrij om alle Assyrische gezinnen te kunnen bezoeken. Het gezin van Bianca heeft zo haast driehonderd gezinnen te bezoeken – dat is het aantal Assyrische families in Mechelen en omgeving.

Image
Eieren tikken - Pasen 2007
Vijftig dagen voor Pasen begint de Assyrische paastijd met vasten en voorbereidingen treffen. Dat vasten wordt niet altijd even letterlijk genomen, maar iedereen neemt eraan deel op zijn eigen manier. In hun geboortedorp Hassana in Oost-Turkije konden de christelijke Assyriërs Pasen niet vrijuit vieren. Ze leefden er in angst voor het aanhoudende geweld tussen het Turkse leger en de Koerdische rebellen Twintig jaar geleden, in de loop van de jaren tachtig van de vorige eeuw, zijn de Assyriërs uit Hassana weggevlucht. In Mechelen hebben ze rust en veiligheid gevonden. Maar toch, het gemis knaagt, want Hassana was ondanks alles een prachtige plek in een weelderig groen berglandschap bij de Tigris. Bianca is in Mechelen geboren, en niet in Hassana zoals de meeste mensen van haar gemeenschap. Maar haar vader Melkan krijgt altijd weer diezelfde vraag: ‘Papa, was Hassana echt zo mooi en wanneer is de oorlog daar gedaan?’

Tekst en foto's - Marieke Van Autreve


EDA RABA 
 
De Assyrische traditie van het eieren tikken komt voort uit een aloude oosterse  vruchtbaarheidscultus in het Tweestromenland tussen Tigris en Eufraat. Het was verbonden met de Babylonische godin Ishtar. Ze was de godin van de levenskracht, en in het oude Assyrische Rijk was ze tevens de godin van oorlog en vernietiging. Het eieren tikken verwijst daarnaar: het ei staat voor vruchtbaarheid en het tikken voor vernietiging; de winnaar wiens ei heel blijft, is de machtigste persoon. Later werd het ritueel gekerstend en verbonden met het christelijke paasfeest. Assyrische christenen noemen Pasen in hun Aramese moedertaal Eda Raba, het Grote Feest. Voor hen is het ei ook een sterk christelijk symbool: de schaal stelt het graf van Christus voor, het vlies van het ei is de lijkwade, het wit verbeeldt het lichaam van de Messias en het eigeel verwijst naar het goddelijke licht dat hij uitstraalt. 

Image
Assyrisch thuisland Hakkari begin 20ste eeuw
In de 19de eeuw hadden de meeste Assyrische christenen hun thuisland in de bergen van Hakkari in Oost-Turkije. Hoe Pasen toen werd gevierd bij de Berg-Assyriërs lezen we in het boek Assyrian Church Rituals dat Lady Surma, de oudere zuster van de Assyrische patriarch Mar Shimoen, voltooide in 1920. Hieronder volgen enkele uittreksels uit dat werk. Een uniek tijdsdocument.


Tijdens de vijftigdaagse vasten aten de Berg-Assyriërs enkel vegetarisch voedsel. Men vastte vaak de hele dag tot zonsondergang, net zoals bij de ramadan van de moslims. Enkel op zondagen werd er overdag gegeten.

Drie weken voor de grote vastentijd hadden de Berg-Assyriërs een driedaagse vasten, die zeer strikt werd gevolgd. Ze noemden die de Ninevieten. Dat gebeurde ter nagedachtenis van de bijbelse profeet Jona die zoals bekend drie dagen in de buik van een walvis doorbracht. In het bijbelverhaal predikte hij voor de verdorven inwoners van de grote stad Nineve, de hoofdstad van het voorchristelijke Assyrische Rijk en thans een ruïnestad in Noord-Irak bij Mosoel. Volgens de bijbel namen de toenmalige bewoners van Nineve de boodschap van Jona ter harte: ze deden boete en vastten om hun stad te redden van de ondergang. Tijdens de driedaagse Ninevieten hielden de latere christelijke Berg-Assyriërs kerkdiensten die niet minder dan zes uur duurden, van de ochtend tot de middag. Een  ware beproeving, zo’n ellenlange ceremonie op de nuchtere maag.

Image
Mar Shalitakerk Qodshanes - Hakkari
Nog volgens Lady Surma vermeden de Berg-Assyriërs op Goede Vrijdag en paaszaterdag hun traditionele groet Shlama. Ze dachten dat Shlama in die droevige tussentijd van Christus’ dood enkel de verrader Judas kon begroeten.

Paaszaterdag was er een nachtwake. Om middernacht werd de kerk met kaarsen verlicht. Tijdens de ceremonie die Kyamtha – Verrijzenis – werd genoemd, gingen de gelovigen naar buiten. Ze zongen hymnen, ze riepen Onze heer is verrezen, en na de gezangen klapten allen luid in de handen. Een oorverdovend applaus voor het wonder van de Verrijzenis. Elke familie bezocht de graven van de overledenen en ze staken de kaarsjes op de graven aan, zodat het hele kerkhof werd verlicht. Na de paasdienst en de communie ging men naar huis. Elk gezin had rode eieren voorzien. Men ontving de buren en ging zelf op bezoek om overal Zalig Pasen te wensen.

Dat was toen, omstreeks 1900 in Oost-Turkije. Assyriërs zijn een klein volk dat overleeft in zijn tradities. Veel ervan is bewaard gebleven en meegenomen naar Mechelen in het begin van de 21ste eeuw. 


IN ONZE GEMEENSCHAP BEN JE NOOIT ALLEEN
 
In Vlaanderen maken christelijke feestdagen plaats voor vakantie en vrije tijd. In Mechelen vinden we de Kucams, een familie uit de Assyrische gemeenschap. De Assyriërs zijn christelijke vluchtelingen Oost-Turkije die zich in de Dijlestad hebben gevestigd. Waar onze bekommernis om familie en tradities eindigt, daar begint het verhaal van Melkan (32), de vader van Bianca.

Image
Assyrisch Pasen 2007
De Assyrische vastentijd begint vijftig dagen voor Pasen. In die periode haalt de kasha, de Assyrische priester, elke week geld op tijdens de misviering. Dat geld gaat naar liefdadigheid of het helpt een Assyrische familie in nood. Melkan: ‘Op palmzondag worden palmtakjes gezegend en uitgedeeld. Die worden dan overal opgehangen. Het staat symbool voor vruchtbare grond, want wij Assyriërs waren landbouwers, net zoals jullie Vlamingen vroeger. Tijdens de misviering op Witte Donderdag wast de kasha, onze pastoor, de voeten van twaalf kinderen, zoals Christus dat deed bij zijn twaalf apostelen. Op Goede Vrijdag, als Christus sterft aan het kruis, eten we enkel bittere dingen, rapen of witloof. Onze hele gemeenschap woont de Assyrische middernachtmis op paaszaterdag bij en iedereen krijgt een kaars. Het is prachtig om zien hoe enthousiast onze mensen dan zingen en in de handen klappen.’

Image
Sint-Katelijnekerk - Pasen 2007
Pasen is voor de Mechelse Assyriërs een groot familiefeest dat drie dagen duurt. Ze gaan op bezoek bij familie en vrienden en het is gewoon weer eens een gelegenheid om samen te zijn, verenigd in de diaspora. In Vlaanderen is dat saamhorigheidsgevoel zo goed als verdwenen. Melkan meent te weten hoe dat komt. ‘Ik denk dat jullie vijftig jaar geleden net zo leefden als de Assyriërs tot voor kort in Turkije. Vroeger was er ook in Vlaanderen veel armoede en de meeste mensen leefden toen in dorpen. Daar had je de notaris, de pastoor, de burgemeester, de baron. De traditionele machtsverhoudingen lagen vast en dat is nu allemaal weggevallen. Als ik hier de eerste minister ontmoet, hoef ik hem niet eens te groeten en ik ga zeker zijn hand niet kussen. Waar wij vandaan komen, is er nog altijd veel respect voor machtige mensen. Men kent hen en hun familie, men kijkt naar hen op, want men heeft hen nodig om dingen gedaan te krijgen. Hier in België hoeft dat niet meer. Wij, de burgers, zijn even machtig als de macht zelf. We hebben elkaar en de mannen boven ons niet meer nodig.’

De Mechelse Assyriërs hebben een lange weg afgelegd. Hun uittocht uit Oost-Turkije naar Europa is volgens Melkan een reis door de tijd geweest. ‘We zijn rechtstreeks vanuit de Middeleeuwen in de moderne westerse wereld gedropt. Dat is niet altijd makkelijk voor ons en daarom zijn we elkaar ook blijven steunen, zoals we dat altijd hebben gedaan. Als iemand van ons in Mechelen een huis wil bouwen of werk zoekt, dan proberen we daarbij te helpen. In onze gemeenschap ben je eigenlijk nooit alleen, er zijn altijd wel mensen op wie je kan rekenen. En vrije tijd betekent voor ons meestal op bezoek gaan bij andere Assyriërs.’

Image
Eda Raba - Assyrisch Pasen 2007
Is dat groepsgevoel niet verstikkend? De meeste Mechelse Assyriërs zien het anders, ze hebben nooit een andere manier van leven gekend. Melkan verwijst naar Turkije. ‘We woonden in een moslimland. We moesten ons echt beschermen door zelf in te staan voor onze handel en onze landbouw. Dat kon enkel als we samenwerkten, en die drang om zo te overleven zit nog altijd in ons. Je mag ook niet vergeten dat we hier vreemden zijn, allochtonen. Voor sommige Vlamingen zijn allochtonen een ras apart dat hier komt parasiteren. Uit alles voordelen halen en geen inspanningen doen zoals de gewone burgers. Ik vind het jammer dat we soms zo worden getaxeerd, zonder dat men ons kent of wil kennen. Weet je wat het is? Onze huidskleur zal altijd meer opvallen dan ons christelijke geloof.’

Eda Raba. Het Grote Feest. Zal het ooit gebeuren: Assyrische inwijkelingen en Vlaamse Mechelaars die bij elkaar komen om eieren te tikken? Zalig Pasen in Mechelen.

Tekst - Hilde Coenegrachts